Onze zuiderburen noemen make-up ‘ schmink’ en omdat ik kortgeleden in België was en kleding gepast heb in een paskotje 🙂 gebruik ik dat woord vandaag ook in mijn blog voor jou.

Ik zag namelijk onderweg een Aziatische vrouw, die haar gezicht wit geschminkt had.
Haar oren en handen niet.
Het oogde, mild gezegd, heel onnatuurlijk.
Ik dacht: ‘Ik zou blij zijn met jouw tintje en jij schminkt je huid wit.’

Ik neem aan dat ze het deed om Westers over te komen; de (over het algemeen) Noord Europese lichte huid imiterend.
In vroeger tijd schminkten rijke dames hun huid al wit om niet over te komen als op-het-land-werkende vrouw.
Het zette me aan het denken….

Hoe blij ben ik met hoe ik eruit zie?
‘Omarm’ ik mijn uiterlijk, mijn huidskleur, mijn figuur?
Of wil ik er van alles aan veranderen?

Mijn huidteint heb ik geaccepteerd en mijn figuur ben ik meestal tevreden mee. (na de vakantie wat minder….)
Maar zonder ‘schmink’ de deur uitgaan…. Dát doe ik nooit.
Ik maak mezelf weliswaar niet bruiner, maar heb toch een heel arsenaal aan make-up waar ik elke dag mezelf mooier mee maak.

Mooier? Ja, zo zie ik dat zelf wel.

Ok… Ik benadruk mijn mooie kanten en camoufleer wat ik minder mooi vind.
Dat klinkt vriendelijker hè?
Ik laat zien hoe mooi ik ben.
Aha…. 😉

Toch zou ik ook eens zónder de deur uit willen.
En mezelf mooi genoeg vinden zonder ‘schmink’.
Nog een uitdaging te gaan….

Hoe is dat voor jou?
Ook ‘verslaafd’ aan make-up?
Of kun je zonder?
Vind je jezelf mooi genoeg zonder ‘camouflage en accenten’?